Navigate

  • No categories

Live Blog: Jailbreak #1 Het geloof in het potentieel van de technologie

Satellite-as-long-as-it-is-aiming-at-the-sky-by-Afrassiabi-and-Tabatabai1-473x314

 

Het eerste programma van Jailbreak van Florian Wüst bestaat uit een serie films die duidelijk laat zien hoe we de afgelopen 100 jaar hebben geloofd in het potentieel van de technologie. Een serie films uit 1939 tot en met 2010 toont de omgang met nieuwe ontwikkelingen.

 

De eerste drie films zijn een lofzang op televisie, de magneetband en de computer, op dat moment het nieuwste van het nieuwste. De films roemen de nieuwe mogelijkheden die technologische progressie ons bieden kan. Tegenwoordig dient technologie minder als symbool van vooruitgang als in het begin van de 20e eeuw, de focus bij nieuwe ontwikkelingen ligt tegenwoordig meer op wat het betekent voor de mens als autonoom individu. We zijn de afgelopen decennia steeds individualistischer geworden, maar technologie vormt tegenwoordig meer dan ooit een middel om mensen bij elkaar te brengen. Daarnaast zijn we niet enkel meer passieve consumenten, maar actieve gebruikers, denk bijvoorbeeld aan de apps die mensen zelf ontwikkelen voor hun smartphone. Deze sociale potentie en de relatie maker/kijker wordt in de jaren ’80 onderzocht in relatie tot televisie.

 

De film over het Qube Project van Jaime Davidovich laat zien dat er in de jaren ’80 door enkelen over televisie wordt gedacht als een democratisch medium voor wederzijdse communicatie waarin de relatie tussen maker en kijker door elkaar heen loopt. In Qube krijgt een willekeurige beller de complete regie van het tv programma in handen. Tegenwoordig is het enige dat de kijker op televisie nog te zeggen heeft, een stem uitbrengen wie er door moet gaan naar de volgende ronde in een van de vele talentenjachten (waar de kijker dan zelfs nog voor moet betalen). Het zegt iets over de wijze waarop dergelijk technologisch potentieel langzaam uit de handen van het publiek glipt en in handen van partijen met eigen belangen terecht komt. Discussie over de relatie tussen publiek/prive, maker/gebruiker of zender/ontvanger lijken echter met de opkomst van internet als nieuw democratisch platform opnieuw opgelaaid. Het internet lijkt de nieuwe autonome zone die televisie ooit voor sommigen was. Voor televisie lijkt deze discussie wellicht afgesloten en heeft het publiek weinig te zeggen over wat en hoe televisie gemaakt wordt. Toch is dit wellicht niet helemaal waar.

 

De film Satellite, As Long As It Is Aiming At The Sky uit 2010 over een Iranese televisiezender in Amerika is niet alleen zeer komisch, maar ook een voorbeeld van hoe televisie tegenwoordig nog steeds groepen mensen bindt en dient als een spreekbuis voor het publiek. Het tv programma fungeert als een soort forum op internet waar iedereen zijn verhaal kan doen. Zo worden de presentatoren opgebeld met de vraag waarom het geluid van de tv het niet doet of door een vrouw die gewoon even over haar gevoelens wil praten. Iedereen wordt even serieus te woord gestaan. Toch blijkt in de loop van de film dat politieke inhoud wel degelijk gestuurd wordt door de programmamakers. Een beller met een politiek statement wordt weggedrukt en een ander programma wordt gebruikt om met beelden van een protest, de protesteerders met afwijkende opvattingen op te sporen.

 

Bezoek het tweede programma van Jailbreak, aanstaande zaterdag in ‘t Hoogt om 19:00 uur.