A report of Daniel Cockburn’s workshop script writing and his following anti-artist talk: All the mistakes I’ve Made – 1 december 2011

By Freyja van den Boom

At the Impakt headquarters students, artists, professional filmmakers and enthusiasts gathered for a workshop by filmmaker and video artist Daniel Cockburn. Having had his first feature filmYou Are Here successfully screened at the Impakt festival this year and being praised as a rare literary talent, I was curious to learn script writing from Toronto’s best new video artist.

Both funny and inspiring Daniel showed us some of his own works like his very smart and thought provoking short film Metronome, which is about a day in the life of a man who lives his day by a rhythm. By showing and discussing projects and films form other artists and film makers also he gave some insight into his own working process. His talk was not so much about the actual technique of filmmaking and script writing but more giving us an introduction and a sense of the many ways of using words and music and images in your own work.

Some examples that I found interesting were the conceptual video self-portrait Hand to Mouth by the American artist Michel Chevalier and  The Thing That Doesn’t Seem Tasty – Wood Technology in the Design of Structures (or, How to Live Happily Ever After) by Eric Henry. You can read a text Daniel wrote about this video on his website.

During the day we discussed the meaning of texts and context, the use of found footage and original versus remake/interpretations. Daniel talked a lot about rhythm and text and showed us examples of how both relate to each other. Words can get a whole different meaning by changing just the music or sound, or by the way the camera is posed you are able to shift the attention of the viewer and alter the context. A good example of this are the clips of Spike Jonze.

All these elements are very interesting to play with when experimenting with video.

On Thursday we got to see some of the (un)finished results people had made for the urban screen festival. In the evening Daniel gave his anti-artist lecture. Again humorously, he explained why an artist should not confuse being lazy with being open minded and he warned the audience for the invasion of the self introduced term ‘zombie text’, and how these can crawl their way into film and music unnoticed. Watch the report of Daniel’s lecture here.

I can definitely recommend you go see Daniel Cockburns feature film especially if you love philosophical plots and science fiction  films as much as I do.

The result of the workshops will be regularly screened on the urban screens by Dropstuff,  from 23 January onwards. These are currently locted at Central Station Den Haag, Eindhoven and the Amsterdam Zuid station. More information following soon!

“Afgelopen zaterdag organiseerde het Impakt Festival samen met Hoax een workshop met François Chastanet. Een typografie-baas uit Frankrijk die jullie waarschijnlijk wel kennen, bijvoorbeeld van het boek Cholo Writing in Los Angeles, of van Pixação: São Paulo Signature. En anders wel van dit geweldige lettertype.

Het was een bijzondere dag die slechts door een klein groepje typografie-geïnteresseerden was bij te wonen. De dag begon met het maken van onze wapens, kalligrafie-kwasten van een meter hoog, die we deze dag zouden leren kennen en gebruiken in de openbare ruimte. Na wat oefening op een rustige plek verhuisden we naar de binnenstad van Utrecht, om daar met onze reuze-kwasten met water op de grond te schrijven. Het schrijven met water had twee grote voordelen: geen gedoe met de politie, en twee: na vijf minuten was er weer genoeg plek om een nieuwe tekst te kalligraferen. Al met al een zeer interessante dag, Impakt, Hoax en François bedankt!”

Het verslag is hier terug te vinden. Bekijk daar ook de vele foto’s die Vincent heeft genomen van de middag.

Nog meer foto’s van dit event (gemaakt door Pieter Kers) zijn te vinden op Impakt’s Flickr Stream.

I think your take on the technological turn of journalism is very interesting: feeds, automatic articles, all of these technologies might change what a journalist actually is. How do you envision the profession will become in the future?
Journalism will definitely become more automatized, but a good story will remain a good story. And research isn’t just a question of automatization, but also of knowing what to look for. I think being a journalist and using digital tools can’t be divided anymore. It will become a normal part of the profession.

As a contributor to established yet tech-savvy publications like The Guardian, how do you feel the new media journalism debate is perceived? Is it becoming more and more of a popular concern?
Not just the bigger news organizations, but also the smaller ones have understood that the internet won’t go away, and started to embrace digital technology. New media journalism is more and more simply: journalism. I think that is good.

How do you feel about citizen journalism? Do you think the democratization brought by social media is benefitting the quality of information? Are there any downsides?
With the internet, citizen journalism became more of a part of traditional journalism. On the other hand journalism in general is what we all do more and more – I think we can say by now that we do live in a publishing society. But we shouldn’t forget: Just because a platform is there, it isn’t used, or used in a right way. Like a garden needs a gardener, a crowd needs someone that produces it. It isn’t simply there. Crowd-sourcing needs a lot of effort, and it has to be taken really seriously. Ushahidi.com does a great job here, for example.

In between citizens and professional journalists there is a multitude of part-time digital journalists, figures that weren’t really possible before the Internet. How do you feel the Internet can help shape up future (economically-sustainable) careers?
I think the Internet is a normal tool. It isn’t good or bad, but what we make of it. So I don’t really feel it can help to shape the future. It is upon the people to use it in that way – do you know what I mean? Like … It helps some people to make a lot of money, and it automatizes other work flows. For sure, the government is as responsible to create economically sustainable careers as the Internet. What do you think, who does the better job at the moment?

Many thanks to Mercedes Bunz for participating in the interview! Follow her on Twitter and on her personal website.

Na Rieders crash-cursus gaat deze middag verder in op de achterliggende sociale en politieke structuren van de database. Zo presenteert Graham Harwood van YoHa zijn onderzoekresultaten naar data entry van verloskundige rondom de geboorte van een kind. Hoe verhoudt de verloskundige zich tot de database? En op welke manier wordt er betekenis gegeven aan de gegevens? Graham laat met zijn onderzoek zien hoe de database een de sociale realiteit weerspiegelt bestaande uit protocollen. Daaropvolgend presenteert Linda Hilfing haar project A Public Domain, hiermee bekritiseerd ze de notie van internet als openbare ruimte. Het interessante van dit project is dat Hilfing gebruik maakt van de database met gepatenteerde termen en woorden van het handelsregister. Op het netwerk van A Public Domain worden al deze woorden blanco gemaakt. Door de inhoud van de database onzichtbaar te maken wordt juist de rol van de database erg zichtbaar.

Na deze presentaties wordt het fenomeen van de database verder onder de loep genomen aan de hand van een debat. Graham en Hilfing gaan verder in op de manier waarop ze omgegaan zijn met het verkrijgen en gebruik van databases voor hun projecten. Rieder legt de nadruk op het recht tot de database: wie bepaalt of je het mag gebruiken, waarvoor, en vooral wat is onze verhouding tot de database? Het debat wordt verfrissend onderbroken met de presentatie van Coralie Vogelaar over het project History is Yours!. Dit is een webshop waarbij de gebruiker T-shirts kan ontwerpen door een combinatie te maken uit een database van tekst en beeld. Met als resultaat: een unieke historisch (on)verantwoorde mash-up om in rond te lopen.

De zaal had iets voller gekund. Misschien schrikt de term database toch nog mensen af. Dat is jammer want, zoals deze middag laat zien zit er meer achter de database en is het helemaal niet zo droog.

Ondanks de nieuwe technologieen, voelen we onszelf nog vaak verdwaald, ook in de wereld van media. Er is zoveel informatie die ons via verschillede kanalen wordt aangeboden, dat het maar lastig is om daar je weg in te vinden. Impakt haakt in op dit dilemma door het tonen van Cockburns film You Are Here.

You Are Here speelt zich af in een ongedefinieerde stad in een ongedefinieerde tijd. Cockburn heeft er bewust voor gekozen om een film te maken die niet te definieren is op deze twee aspecten, omdat het een universeel en tijdloos thema betreft.De film start met een beeld vol lichtgolvend zeewater. “Look at the waves”, vertelt een spreker, die nu voor het geprojecteerde beeld van de zee staat. “You see that red dot on the screen, the one bouncing between the waves of water. Follow it. On second thought, don’t. By ignoring your guide even as you follow it, you will go where you need to go.” De video van de toespraak van de spreker is een van de media-objecten die hoofdpersonage de Archiveerder heeft gevonden in de stad. Ze archiveert al deze objecten in haar huis en naarmate ze meer objecten vindt, lijkt het er steeds meer op dat elk object in verband staat met het andere: ze gaan allemaal over hoe je komt waar je heen wilt gaan. Maar ondanks de schijnbare verbanden, blijft het voor de Archiveerder een onmogelijke opgave een conclusie uit al haar gevonden objecten te trekken. Ze lijkt zich naarmate de film vordert zelfs te verliezen in deze onopgeloste puzzel.

You Are Here beslaat niet enkel het verhaal van de Archiveerder, maar de film bestaat uit een psychologische/filosofische puzzel van een aantal mensen die zoekende zijn in de stad waarin zij wonen. De puzzelstukken zoeken naar hun plek om samen een cohesief geheel te vormen. De auctoriale verteller begeleidt je als kijker bij de beelden van al deze zoekende personages, die allen door de verteller ‘Alan’ worden genoemd: “Your name is Alan, and you are on your way”. Als kijker ben je tijdens het kijken van de film voortdurend bezig met het oplossen van deze fascinerende filmische puzzel, wat ook na de aftiteling door gaat.

Een verhaal binnen de film die mij in het bijzonder aanspreekt, is de scene over het verdwalen in talige communicatie. Soms communiceer je met taal, zonder daadwerkelijk te begrijpen wat je zegt. In de film komt dit talige dilemma naar voren wanneer een man zichzelf in een kamer heeft opgesloten en een papier vol Chinese tekens onder zijn deur krijgt toegeschoven. Hij kent geen Chinees, maar gelukkig is daar het rode boek in zijn kamer dat de titel draagt ‘What To Do If They Shove Chinese Writing Under the Door’.
Daniel Cockburn weet je met You Are Here te verbazen en te verrassen. Het publiek bij Impakt is ook zeer enthousiast over de film: aan het eind krijgt Cockburn een luid applaus. Na afloop van de film is er nog de gelegenheid om Cockburn vragen te stellen, een gelegenheid die door enkelen uit het publiek met beide armen wordt aangegrepen.

Some funny ads:

Panda Cheese

Nolan’s Cheddar

Adam and Eve Ad

Ojai Valley Taxidermy

Great dance moves:

Hedonism 2 with “Hedo Rick”

Un rayo de sol

TV gold:

Let’s paint, exercise and blend drinks

Shagged by a rare parrot

Music clips:

Food Should Taste Good Dance-off Winner

George Washington

More gems:

Slayer, Angel of Death in Church

Indian Beatles

Transformer Owl

Art Thoughtz: How to be a Successful Artist

Third place:

Dubstep Parrot

And the winner:

Breakdancing at an Iranian Wedding (in 1991)

Some people just couldn’t get enough of this, and the YouTube Battle led its own life on Facebook after the festival was over: Proof
You guys should try having a YouTube Battle at home yourself, it’s pretty fun. See you next year!

Sunil Abraham bekritiseert juist de huidige manier waarop er openheid gepredikt wordt. In India zijn modellen zoals creative commons juist een propagandamodel voor de elite en midden klasse. Hij ziet daarom een beter alternatief in Sharism, later uitgelegd door Christopher Adams. Rui Guerra daarentegen biedt een concreet alternatief en bouwt in dertig minuten een open gedecentraliseerd netwerk. De macht en controle bij decentralisatie ligt niet meer bij één persoon en/of bedrijf maar in het netwerk. Alejandra Perez Nunez laat, daaropvolgend zien dat dit protocol ook van toepassing is in de fysieke wereld. De studentenprotesten van middelbare scholieren in Chili kennen geen gezicht. Net als de globale occupy beweging, krijgt het zijn kracht door een decentraal protocol en specifiek mediagebruik.

Na een korte pauze, gaat Christopher Adams verder in op het concept van Sharism. Aan de hand van een rol stickers en het publiek laat Adams zien hoe sharism in zijn werk gaat. Hierin speelt het netwerk en de onderlinge verdeling een belangrijke rol. Het kenmerkende van al deze voorbeelden is dat ze uitgaan van decentralisatie. Daarnaast ligt hun oorsprong in de hackersgemeenschap. Tatiana Bazzichelli gaat juist verder in op het businessmodel achter deze ideologie van openheid, decentralisatie en DIY. Alejo Duque vat uiteindelijk de dag samen aan de hand van zijn open source projecten in Columbia en Barcelona. Hierbij stelt hij de centrale vraag: waar ligt de controle en de macht van het internet?

De middag sluit af met een mooi kunstproject Watching revolution through a hole in the wall van Foundland, tevens te zien in de tentoonstelling van Impakt. Foundland geeft inzicht in de rol van Facebook in de Arabische lente van Syrië. Dit project vat de middag goed samen omdat het laat zien hoe tegenwoordig mainstream media succesvol is en dient tot protest. De lezingen zelf bleven soms hangen op een erg abstract niveau. Zoals Chris van de Heijden als reflectie aangaf: “the last story was the only one I understood word for word”. Toch was het een enerverende middag met veel nieuwe inzichten.