De installatie brengt bewegend beeld samen met een instrument dat centraal staat in de bereiding van yuca brava. De sebucan—een buisvormig, met de hand geweven apparaat dat wordt gebruikt om gif uit cassavepulp te persen—verankert het werk in inheemse Curripaco-praktijken uit het territorium van Puerto Inírida. Het is meer dan een werktuig; het belichaamt een verfijnd ecologisch kennissysteem. Hier is chemie geen abstracte wetenschap, maar een geleefde transformatie: een collectief, tijdsgebonden proces van weken, uitrekken en loslaten dat toxiciteit omzet in voeding. Door spanning en zorg wordt gevaar voedsel, en wordt techniek een vorm van intergenerationeel geheugen.

In navolging van Lao Tzu’s wijsheid dat wat zacht is het harde kan uithollen, benadert het werk verandering als geduldig en relationeel. Het stelt een hydro-cartografische logica voor—een vorm van mapping via materiële processen in plaats van vanuit een afstandelijk, extractief perspectief. De verwerking van cassave wordt een tegengebaar tegen overheersing, waarbij gif door tijd en zorg wordt omgezet in voedsel.

In een landschap getekend door kwik, baggerwerkzaamheden en de winning van zeldzame aardmetalen, onderzoekt de installatie hoe geweld wordt gemetaboliseerd in menselijke en meer-dan-menselijke lichamen. Plantenintelligentie en overgeleverde technieken komen naar voren als levende technologieën—vormen van herstel die generaties lang in stand zijn gehouden.