EN

Archief

Panorama

REAL

PANORAMA #6

Dat staat erop (That’s a take), Kuno Terwindt (The Netherlands, 1997, video, 5:oo)
In een geluidsstudio wordt de laatste hand gelegd aan een dagsluitingsvideo. De beeldmontage (romantische natuurplaatjes) en de achtergrondmuziek (rustgevende piano) zijn reeds klaar. Rest nog de voice-over. Een regisseur instrueert de persoon die de tekst moet inspreken. Telkens moet de opname gestopt worden omdat de regisseur niet tevreden is.

The Audition Tapes Kerry Tribe (USA, 1998, video, 20:00)
Tribe legt de audities voor ‘een experimentele documentaire over familiegeschiedenis en herinnering’ vast op video. Verschillende acteurs dragen voor uit het scenario, dat Is samengesteld uit interviews die Tribe haar moeder, broer en seniele opa afnam, en haar eigen herinneringen. Na verloop van tijd beginnen de verhalen elkaar tegen te spreken, worden van een en dezelfde gebeurtenis verschillende voorstellingen gegeven en projecteren de acteurs hun eigen visies en wensen op de personages. The Audition Tapes bevindt zich ergens in het grijze gebied tussen autobiografie en bekentenis, geschiedenis en herinnering, documentaire en fictie.

Naken Greve (Making Faces) Jens Lien (Norway, 1998, video, 6:oo)
Naken Greve is Noors voor Bekken Trekken. Twee geliefden in een stadspark. Zij is blind. Haar blind he id provoceert hem. Hij begint een spelletje met haar te spelen, maakt haar bang, redt haar.

Zwischen vier und sechs Corinna Schnitt (Germany, 1997, 16 mm, 6:oo)
Autobiografisch portret van een Duits gezin en wellicht, ruimer opgevat, van de Duitse volksaard? De ‘pünktliche’ dagindeling is naar ieders tevredenheid, zelfs de zondagmiddag is gereserveerd voor een speciale gezinsactiviteit. Toen vader ziek was, viel de buurman een keer voor hem in. Die staat nu te trappelen om ieder weekeinde mee te doen. “Maar wij houden het liever in de familie. lk vind het heel belangrijk dater iets is wat het gezin bij elkaar houdt. Gelukkig hebben wij niet al te lang na hoeven denken over wat wij gezamenlijk konden doen…”

Wood Technology. in the Design of Structures
(or, How to Live Happily ever After) Eric Henry (USA, 1997, video, 9:10)
‘lk zou willen dat ik van jazz hield! Het begeren van een verlangen dat men niet kent, vormde het uitgangspunt voor dit werk, dat zich voordoet als een instructiefilm over de menselijke behoefte aan het eten van hout. Hoe de voortschrijdende wetenschap en technologie ons almaar verder van onze natuur vervreemden, wordt langs komi­sche weg duidelijk. In de knappe computeranimatie, een vloeiende mix van wetenschappelijke afbeeldingen en eigen video-opnamen, dringt de techniek zich echter niet op.

The Franklin Report Clint Bagwell (USA, 1997, video, 6:oo)
Bagwell groeide op in een villawijk voor regeringsfunctionarissen in Washington, waar hij een speciaal zintuig ont• wikkelde voor de uiterlijke kenmerken van autoriteit. In zijn werk legt hij dit systeem van kleding-en gedragscodes bloot door het in het openbaar op te voeren, in verzonnen maar zinsbegoochelende scenario’s. Zo dwingt hij de kijker het ‘feitelijke’, het ‘waargebeurde’ met scepsis te bezien.

Somebody Goofed Syd Garon & Rodney Ascher (USA, 199s: video, 8:30)
Door het gebruik van primitieve animatietechnieken lijkt Somebody Goofed soms eerder een stripverhaal dan een tekenfilm. Ondanks de bonte mix van kleur en zwart-wit, eenvoudige tekeningen en fotografische beelden, heeft de video toch een uitgesproken eigen stijl. Het verhaal, over een jongen die de goede raad van een straatpredikant in de wind slaat, zaait twijfel over de boodschap van de makers.


Deel