In Cormorous, de laatste video van een trilogie over anachronismen, worden de paradoxen van een oude vogel ten tonele gevoerd. “Een aalscholver die zijn vleugels droogt op een oude, verweerde houten paal: het Jezus-achtige silhouet en zijn trotse houding weerspiegeld in het wateroppervlak. Een waarlijk meelijwekkend beeld. Men zegt dat […], in tegenstelling tot andere watervogels, [de aalscholver] niet het vettige laagje heeft ontwikkeld dat hem zou beschermen tegen nat worden, vandaar de crucifix-achtige houding: hij doet dit om zijn veren te drogen in de wind. Wat een anachronisme. Een constructievere stem zou het anders formuleren en uitleggen dat de meeste dieren van nature drijven, maar dat dit voor duikende vogels een probleem is. De aalscholver zou steentjes inslikken om zijn gewicht te vergroten. Zijn belangrijkste aanpassing is echter de open structuur van zijn veren, die geen drijfvermogen-verhogende lucht vasthoudt, maar in plaats daarvan water absorbeert. Hoe dan ook: stel je doorweekte veren voor. Omgekeerd: stel je waterdruppels voor op een waterafstotend oppervlak. Laten we hierover nadenken in relatie tot het maken van analoge en digitale beelden.” (Simon Dybbroe Møller)