De installatie bestaat uit een tweekanaals video-omgeving, verankerd door kubusvormige objecten van aarde. Aan de ene kant reageren generatieve abstracties op de bewegingen van bezoekers en vertalen ze fysieke aanwezigheid in verschuivende constellaties van deeltjes. Aan de andere kant ontvouwt zich beeldmateriaal, opgenomen rondom de stad Pucallpa, in het Peruaanse Amazonegebied, in drie temporele hoofdstukken.

In het eerste hoofdstuk overheerst ruis: verspreide deeltjes van geluid en licht stoten elkaar af, wat de onder druk staande ecosystemen en gefragmenteerde gemeenschappen weerspiegelt. De menselijke aanwezigheid versterkt deze scheiding. In het tweede hoofdstuk ontstaan stromen– gekleurde deeltjes drijven als rivieren of slangen, terwijl voorouderlijke ritmes samenkomen met experiment. In het derde hoofdstuk keert de harmonie terug: aardse deeltjes bewegen als een gecoördineerde massa en roepen het gebied op als een levend organisme.

Door het hele verhaal loopt de ícaro – een helend gezang dat van vervorming naar helderheid beweegt. Digitale systemen fungeren hier als luisterinstrument en plaatsen hedendaagse media in een bredere context van zang, herinnering en gemeenschappelijke veerkracht.